Klik hier om de foto te vergroten
De conditie van het team lijkt iedere dag toe te nemen… en het gewicht van de buggy´s
af. De gemiddelde dagafstand van de drie ligt nu tussen de17 en 20 kilometer. Bij het
lopen op de zoutvlakte is Joran veruit de snelste en loopt altijd voorop. Hij heeft wel
het meeste last van gescheurde lippen door de zon en het zout. Alex is een goede tweede
en daarachter volgt Pieter. Ieder houdt z’n eigen loopritme aan en ze hebben met
portofoons onderling contact. De fysieke inspanning zorgt ervoor dat ze iedere ochtend
wel flink spierpijn hebben en dus altijd even moeten ‘warmdraaien’!
Op de vraag of ze het thuisfront missen, werd door alledrie volmondig ‘ja!’geantwoord.
En iedere dag wordt er via de satelliettelefoon trouw, met name door Joran en Alex, naar
de uitslagen van het WK voetbal geïnformeerd! De angels van het voetbal reiken tot ver in
een eenzame zoutwoestijn…
In de ochtenduren is het ijskoud, tussen de -10 en -20 graden, en met een briesje in
het gezicht is de gevoelstemperatuur nog vele graden lager. Maar de kou is snel vergeten
door de aanblik van het prachtige honingraatprofiel met zeshoeken van een tot twee meter.
Gisteren stuitte het team voor de eerste keer op wakken. Toen bleek dat de zoutkorst zo´n
dertig centimeter dik is en dat daaronder ook echt het water van het meer zich
bevindt!
De horizon is nu helemaal wit. Alleen naar het oosten en het westen zijn nog vaag wat
bergformaties te zien. Onderweg heeft het team drie vlinders gezien, waarvan er een niet
meer in leven was… Als alles volgens plan verloopt dan houdt het team morgen een rustdag
in de luwte van Isla de Pescado om uit te
rusten en reparaties uit te voeren. Overigens waren de assen van de buggy´s met opzet
ondersteboven gemonteerd om zo min mogelijk met het zout in aanraking te komen!
